metoda Knillów

Zalety metody Knillów

Dodano 23.10.2017, Kategoria: Blog, Tagi:

Metoda Knillów stosowana jest jako metoda wspomagająca terapię osób ze spektrum autyzmu, np. w przedszkolach zintegrowanych lub terapeutycznych. Dzieci mogą uczestniczyć w zajęciach tą metodą nawet codzienne. Pomagają one dziecku nabywać poczucie bezpieczeństwa, świadomość własnego ciała, wrażliwość na wzajemnie wysyłane sygnały, nawiązywać kontakt i komunikować się, podejmować działania. Twórcami tej metody są Marianna i Chrisopher Knill, którzy przez lata pracowali z osobami z ciężkimi zaburzeniami w rozwoju ruchowym, poznawczym i społecznym.

Założenia i cele metody

Podstawowym założeniem metody Knillów jest fakt, że dotyk dla rozwoju człowieka jest niezwykle ważny. To właśnie skóra ma być najważniejszym kanałem sensorycznym, a doświadczenie dotyku to pierwsze i ostatnie wrażenie jakiego się doznaje. Przez kontakt fizyczny rozwijają się pierwsze ludzkie emocje i nawiązana zostaje więź ze światem. Badania wykazały, że to właśnie kontakt fizyczny ma ogromny wpływ na rozwój dziecka, jego zdrowie, aktywność, komunikację z otoczeniem, ale również pewność siebie i poczucie własnej wartości. Celem nadrzędnym zajęć jest rozwijanie świadomości i wrażliwości dzieci na wzajemne kontakty, sygnału i reakcje. Ćwiczeni Knillów pozwalają na to, aby dzieci nabywały wiedzę o sobie poprzez zabawę. Wykonywane zadanie pomagają rozwijać świadomość ciała oraz pozwalają na lepszą kontrolę nad ruchami, co znacznie ułatwia komunikację.

Muzyka w metodzie Knillów

Podczas zajęć metodą Knillów dziecko wykonuje zadania ruchowe przy akompaniamencie niezbędnej do pracy muzyki. Muzyka stanowi nieodłączną część metody Knillów, ponieważ zwiększa i stymuluję uwagę dziecka, kieruje nią oraz motywuje do określonej aktywności. Maluch słysząc muzykę, domyśla się, co może się zdarzyć oraz podpowiada, jaki będzie kolejny ruch. Linia melodyczna proponowana przez Knilów opiera się na przekonaniu, że słuchać potrafi nadać porządek dźwiękom, jakie słyszy i będzie zdolny do rozpoznania ich jako znaczącego akompaniamentu towarzyszącego specyficznej aktywności.